Sabemos que van sair moitos a contradicirnos pero imos seguir sostendo que un campo de golf é unha infraestructura deportiva innecesaria nesta vila. Quen defenden a xestión (globalmente) deste goberno municipal se alinearán á beira do golf do mesmo xeito que apoiaron a construción do porto deportivo, e reivindicarán a súa práctica incluso coma o dereito inalienable que todo ortegano de pro estaba esperando dende sempre poder exercer. Sobrevolaremos semellante tesitura social coma se non fose cousa que nos afecte, ainda que finalmente sexa a que decida as eleccións municipais da nosa vila, e instalarémonos na lóxica que penso habitamos normalmente nesta páxina. O golf segue a ser un deporte minoritario: antaño emblema da élite económica que frecuentaba os antes exclusivos clubes, popularizouse algo mais dende fai pouco, multiplicandose de xeito notable a construcción de campos de golf (de 180 a 330 nunha década). Certamente,o número de quen practican este deporte aumenta na mesma proporción que os campos, pero isto non significa que sexa un deporte nin demandado nin rendible en si mesmo. Un campo de golf que ocupa unha enorme extensión de terreo e esixe tan elevado manteñemento, non se sostén coas cuotas dos xogadores. Pero é que o negocio no está no golf senón nas inversións urbanísticas que veñen da súa man. Tanto é así que o 90% das empresas que promoven a súa construción son inmobiliarias que descubriron o “plus” de exclusividade que semellante servizo aportaba as súas ofertas e iniciaron deste xeito a súa promoción. A súa proliferación é pois un fenómeno asociado ao “boom” inmobiliario. Todas as grandes promocións urbanísticas veñen acompañadas do correspondente campo de golf ata o punto de que estanse a converter en si mesmos nun problema medioambiental denunciado pola totalidade das asociacións ecoloxistas, como síntoma do urbanismo descontrolado que os acompaña, pero tamén polos efectos endóxenos que conleva. Os ecoloxistas denuncian nomeadamente o inxente e insolidario gasto de auga que xeneran. Se estima, para un campo de 18 buratos, un consumo superior ao dunha cidade de 150.000 habitantes que desequilibraría gravemente o ecosistema de calquera que fose o territorio que o acollese e que asemade se vería afectado polas altas doses de productos fitosanitarios que se adoitan usar para o manteñemento do céspede. O dano increméntase moito mais nas comunidades costeiras donde os lugares cobizados para a ubicación dos campos son precisamente as zonas sensibles do litoral. As inmobiliarias ven a través de estas instalacións un xeito de ocupar os 500 primeiros metros da costa, posto que a lei que protexe esta franxa non as prohibe expresamente. Deste xeito, segundo Greeenpeace o litoral ameaza con converterse nun extenso “xardín” privado das promotoras (en Galicia se proxectan 17 campos para sumar aos 19 xa existentes, na totlidade de España serán 316). Por se isto fose pouco, en Ortigueira o PXOM en trámite reserva para a instalación do “necesario” campo de golf unha extensa área protexida pola Rede Natura. Necesario, digo ben, para os axentes inmobiliarios que proxectan ocupar aenorme extensión de zonas residenciais que provee o plan urbanístico, e seguramente explotar as instalacións anexas que previsiblemente o acompañarán, a saber, hotel, restaurantes e cafeterías nunha situación privilexiada. Para atender tales necesidades diseñouse o PXOM de Ortigueira e se proxectou un campo de golf. E os que xa estaban pensando como lle sentarían as bermudas a cadros e a viseira, que pensen tamén que están a intercambiar iso polo verdadeiro e impagable privilexio de disfrutar da calidade de vida que aporta unha vila pequena e tranquila,e os valiosos espazos naturais que a rodean, todavía a salvo do urbanismo depredador.