A Dirección Xeral de Patrimonio tramita a declaración de BIC ( Ben de Interese Cultural ) para vinte castros, entre eles o de Punta dos Prados en Espasante. Este recoñecemento supón que estarán acollidos á maior protección legal prevista para un ben patrimonial. Un xesto mais co cal o organismo autonómico pretende facer presente cara a sociedade a súa preocupación pola conservación do patrimonio e por tanto a súa utilidade e necesidade como institución pública. Pero unha preocupación que se contradí coa indiferencia con que recibe denuncias sobre as agresións que o patrimonio está a sufrir aquí e agora e que poñen en perigo a súa integridade ou significan nalgún caso a súa desaparición. Soada foi no seu momento a inanidade das súas actuacións para salvagardar o círculo lítico de Mourela que deixou de existir o pasado maio sen que Patrimonio presentase o menor obstáculo. Soado tamén o seu silencio ante o deterioro que supoñerá para o entorno do castro de Baroña (por certo na lista dos futuros BICs ) a proximidade dunha monstruosa piscifactoría de dous mil metros cadrados. Soada a súa despreocupación ante a desaparición dos tesouros arqueolóxicos que esconde, aínda sen escavar, a costa de Barreiros ameazados polo urbanismo depredador. Soados os informes escandalosos cos que se deu luz verde a unha promoción urbanística ao mesmo pé da muralla do fermoso castro de Valdoviño. Escandalosa tamén a cesión dun ben galego emblemático, o mosteiro de Monfero, a favor do negocio hosteleiro. E a todo esto sumamos nos a actitude neglixente que está a mostrar ante as sucesivas denuncias que ten recibidos en relación ao Campo da Torre. Lembramos hoxe moi pertinentemente que para iniciar a expropiación deste a Fundación Ortegalia (entón aínda Federico Maciñeira) aduciu unha suposta condición de BIC, condición que non conservou desgraciadamente despois de consumarse o proceso expropiatorio, perdendo de paso a posibilidade de ser tratado como tal en relación a súa conservación. Pola contra poucos meses despois as actuación do Concello na zona arqueolóxica eran denunciadas en Patrimonio por irrespectuosas e neglixentes como mostra a fotografía da excavadora no xacemento. Agora unha constructora destrúe os cimentos do castro e invade a súa zona de protección mentres o Concello vulnera a Lei de Patrimonio ao conceder unha licencia sen informe de impacto ambiental ante o silencio ominoso desta inoperante institución. Pero de cando en vez se fai un xesto cara aos medios de comunicación, cunha gran difusión que é privilexio do poder e da que non gozan as denuncias dos cidadáns, co que se busca compensar todo isto. Iso é a declaración dos vinte castros VIP ( perdón, son BIC ): Os mais coñecidos, coidados e mellor conservados da autonomía, xustamente os que necesitan menos dun “extra” de protección (aínda que neste pais de vándalos non van sobrar as penas de cadea previstas para os agresores dun BIC). Porque son os que quedan guapos nas fotos das campañas de promoción institucional e que así se valorizan cara ao turismo (axioma primeiro desta administración: nada vale nada se non se pode valorizar cara ao turismo). Mentres, os tesouros agochados que costa cartos e quebradeiros de cabeza desvelar, se estragan e desaparecen sen que se mova un dedo por eles, porque ese patrimonio é un problema do que o mais fácil é desfacerse rápida e silenciosamente. Porque poucos van a botalo de menos (axioma segundo: nada merece a pena se non vai ter unha gran incidencia electoral) e porque hai intereses privados que levan tempo sendo para este goberno a maior prioridade.