Mais de 10.000 sinaturas e un milleiro de alegacións foron presentadas onte no rexistro da Consellería de Pesca para reclamar a revisión do proxecto, que preveé a creacción de 13 novas piscifactorías e que elevarán o número actual ata 26. Dos tres millóns de metros cadrados afectados algúns forman parte das superficies protexidas pola rede Natura 2000 (particuarmente en Corrubedo donde o novo plan pretende a ampliación das dúas factorías de peixe existentes e a creacción dunha nova). Colectivos e grupos ecoloxistas denuncian os graves danos ambientais, sociais e económicos que ocasionan estas instalacións debido nomeadamente aos verquidos contaminantes que afectan a outras actividades pesqueiras e marisqueiras sen xenerar outro beneficio que o recibido polas empresas ás que non se lles obriga tan sequera a instalar plantas de tratamento de augas residuais.
Ante esta situación os colectivos afectados apoiados polos grupos ecoloxistas convocan unha manifestación para o día 4 de novembro as 12 do serán no porto de Corrubedo. Dende Ortigueira Sostible querémonos facer eco desta convocatoria e difundila para manifestar a nosa adhesión.
Si no se pueden hacer industrias, ni piscifactorías, ni ná de ná, no es extraño que la juventud de Ortigueira en particular y gallega en general deba emigrar.
Una actitud vigilante en cuanto al medio ambiente no debe ser incompatible con la creación de riqueza.
Deberías enterarte de qué capacidade ten de crear emprego unha piscifactoría desas dimensións e pola contra o impacto ambiental que provoca para valorar se compensa (eu xa o valorei e penso que non). Un país socialmente desenvolvido non pode plantear crecemento económico a cambio de deterioro ambiental, pero ademais os grupos que reclaman que se retire este plan acuícola ofrece alternativas viables ambientalmente pero que non interesan aos grupos económicos de presión, que ao final son quen deciden. Casualmente a lexislación dos paises de orixe de algunha empresa aspirante a crear macrofactorías de peixe no litoral galego son moi restrictivas na protección do propio e por iso buscan ubicación en lugares pouco desenvolvidos para os seus proxectos (a isto de lle chama deslocalización por dumping ecolóxico). Pero os seus paisanos ,penso, non protestan pola fuxida de traballo e riqueza. Porque non hai tal perda. Para que o crecemento do capital supoña riqueza e crecemento nunha sociedade ten que ser sustentable, non interferir en outras actividades económicas e non supoñer un deterioro das condicións de vida dos ciudadanos e do medioambente. Doce, quince ou unha veintena de postos de traballo non compensan a ocupación de semellante cantidade de solo litoral (en parte protexido), nin os verquidos sen depurar. É lamentable que siga despertando tanta suspicacia o traballo que fan plataformas ambientalistas e pola contra se atribúa tan acríticamente ás grandes empresas interés social cando nin o declaran nin teñen outra cousa que intencións mercantís.