¿Ten esperanza o rural galego ou está abocado ao despoboamento e á desaparición en vintecinco anos en toda Europa Occidental como pronostica Jonh Berger? Dende logo nós estamos certos de que tal cousa sería unha enorme catástrofe a moitos nivéis. Unha catástrofe ambiental, porque o abandono do campo supoñería probablemente a definitiva ocupación dese espacio por actividades económicas intensivas e especulativas que xa están pugnando por facelo coma o monocultivo de eucalipto, coa conseguinte perda na biodiversidade, degradación e desnaturalización do medio. Unha catástrofe para a saúde porque significaría a descartar posibilidade de xerar para consumo da nosa sociedade alimentos de calidade a través da producción ecolóxica e diversificada, e un avance para os agrotóxicos e transxénicos implicados inevitables da dieta globalizada. Unha inconmensurable perda de valores culturais dos que é depositaria a poboación rural, e da paisaxe que tamén forma parte da nosa identidade. En definitiva, un enorme empobrecemento social e ambiental do que paga pena tomar conciencia.
Marcelino Fernández Mallo fai análise da situación e aporta as claves dunha solución posible que ten que partir en gran medida da vontade política. Artigo en Vieiros.
Son brilantes é lucidos o artigos de Marcelino Fdez. en Vieiros e ao mesmo tempo esperanzadores, pois é desa clase de homes que pelexan todolos días e como escribeu B. Brech son os imprescindibles.
Lamentablemente tantos anos de goberno interesado unicamente en manterse a si mesmo, remataron con
Galiza na UCI. Uns poucos semellan querer salvala, pero é tarefa dificil que precisa de moitos homes e mulleres coma Marcelino que pelexan porque os galegos ademáis de nacer, vivan e traballen na terra.
Precísase de certa sensibilidade para non caer na engranaxe da enorme maquinaria da economía de consumo desaforado que nos asoballa por todos os recunchos do país. Complícase máis porque mesmo a formación académica dos nosos fillos ten ese mesmo fin. Case todo o que nos rodea se mide en capacidade de consumo e producción e non se fala de sostibilidade e aproveitamentos racionais dos nosos recursos. Pola contra están a poñerse en valor os mesmos estándares de “modus vivendi” por todos os lugares, pola súa oculta economía de escala que beneficia sobre todo a grande banca. Acaba de comprobarse isto nos seus enormes beneficios sen verse afectada por crises máis ou menos periódicas que si afectan ao resto dos sectores e a poboación en xeral.
SEREMOS UNHA GOTA QUE PINGA NO DESERTO, PERO SEREMOS AUGA, ISO NON NOLO VAN PODER IMPEDIR.
Saudos , e sempre sostibles.
Nos tamén recomendamos calurosamente os demais artigos de Marcelino Fernández que se poden atopar en Vieiros. poucos analistas hai tan rigorosos e ao tempo positivos. Sen demagoxias. Un exemplo a seguir.
Dentro de 25 años? no estara escribiendo este post desde elpasado?.El monocultivo del eucalipto ya hace muchos años que lo arrasa todo, por lo menos por aqui por el norte no queda ninguna fraga y si acaso algun castaño,roble o similar quedara enseguida se le hace secar para que no moleste y poder poner mas eucaliptos en su lugar.
Valores culturales de la gente del campo? tampoco estoy de acuerdo, pero si somos los primeros en arrasarlo a cambio de cuatro duros, defendemos con uñas y dientes todo tipo de empresas contaminantes, con tal de que den trabajo no se les cuestiona nada, hubo que luchar mucho contra la costumbre de crear basureros en cualquier lugar (aqui en ortigueira en una laguna!!!), menudos valores tenemos que nos vendemos todo lo que tenemos ya no al mejor postor sino a aquel que nos de el minimo beneficio, si pagaran por envenenar nuestros rios y quemar nuestros bosques nadie se quedaria en casa.