La Coctelera

ORTIGUEIRA SOSTIBLE

7 Enero 2008

SOSTIBLE SIGNIFICA….

Comecemos facendo un pouco de limpeza como manda a tradición dos bos propósitos de Ano Novo e, respectando o debido orden imos limpar en primeiro lugar o noso nome, que anda moi necesitado de rehabilitación. Non, non falo de Ortigueira Sostible, que denostada, ofendida ou defendida, cremos que aínda non denota significacións alleas á denominación do pequeno colectivo ao que da voz este blogue. Mais si ese concepto, sostible, que tomamos fai pouco mais de un ano para definir o caracter deste colectivo asemade de ortegano. Sostible é un concepto necesitado de rehabilitación porque se ben é certo que o concepto foi interesante na súa xestación, está moi desacreditado dende que o poder político económico o trasmutou coa adopción da coñecida teoría do crecemento sostible prostituíndo o seu significado ata deixalo irrecoñecible. Na actualidade a expresión desenvolvemento sostible é perversamente utilizada por grandes corporacións financeiras (o modelo Acciona, por exemplo adalid da sustentabilidade pero con grandes intereses no sector inmobiliario, enerxético, etc) que apelan á responsabilidade social ou ao medio ambiente en contextos paragóxicos e de xeito tan recorrente, que o concepto está a perder todo significado. Tanto é así que moitos teóricos críticos consideran que o chamado desenvolvemento sostible está a ser o concepto mais pernicioso dende a súa adopción, posto que de xeito insidioso o cualificativo actúa como xustificación ou paliativo dun modelo verdadeiramente insustentable non só cara ao futuro senón dificilmente admisible no presente dende un mínimo de conciencia ética. Este modelo asimila desenvolvemento con crecemento continuo e consumo con benestar e motor único do progreso social. A súa pretensión fundamental é garantir que poidamos seguir crecendo e consumindo mais e perante mais tempo, de tal forma que o noso actual xeito de vida se sosteña indefinidamente. Pero o crecemento continuo é en pura lóxica inviable na nosa realidade finita e está a xerar un mundo crecentemente inxusto e ingobernable que de ningún modo pode adoptar para si a cualificación de sostible.

Xa en 1971, na súa obra sobre a relación entre a física, a economía e a ecoloxía “The entropy law and the economic process” o economista americano de orixe romanés, Nicholas Georgescu-Roegen mostraba a contradicción da teoría económica do crecemento mostrando que só o decrecente é factible no mundo finito que é a realidade do noso planeta. Este estudio deu lugar á teoría do decrecemento sustentable que pretende desmontar o arraigado prexuízo social que vincula indisolublemente benestar e consumo, crecemento e progreso, mellora material e felicidade. Decrecemento non é retroceso como pretenden os detractores, simplemente entende que desenvolvemento non é o mesmo que mellora material senón acceso á saúde, á cultura e a unha maior felicidade. E, rigorosamente, só a un modelo semellante se lle pode aplicar o cualificativo de sostible, o que nós suscribimos e defendemos. ( Ademais de outra moita información este é un estudio sinxelo que vos recomendo sobre esta teoría ).

Sostible pode ser Ortigueira, necesitada de desenvolvemento, certo é. Pero non é un crecemento material o que propoñemos. Todos os que habitamos Ortigueira podemos aspirar a vivir con maior calidade, pero algúns valoramos moito e non estamos dispostos a renunciar a aquelo que nos aporta aquí e agora benestar e que outros están dispostos a estragar en favor dun beneficio particular que se defende como progreso para todos. Os sostibles de Ortigueira somos mais ambiciosos e moitísimo mais esixentes. Queremos beleza, saúde, harmonía e cultura, unha sociedade democraticamente sana, solidaria e participativa. Nada que se acade a través de costosas obras públicas. Queremos menos cemento e mais honestidade política. Queremos grandes investimentos en... imaxinación.

Feliz Ano novo a todos.

servido por ortigueira 11 comentarios compártelo

11 comentarios · Escribe aquí tu comentario

adam smith

adam smith dijo

qué clase de teoría renega do desenvolvemento material a cambio de saúde, cultura, felicidade cando é imposible sen medios económicos soster un tecido cultural, sanitario ou educativo?, e se a demanda se incrementa nestes ámbitos é necesario aumentar os investimentos, crecer, desenvolverse. Mesmo o que chamamos felicidade, que para racionalistas e materialistas é básicamente o benestar material, susténtase nun mínimo vital material.

9 Enero 2008 | 05:08 PM

Ornitólogo

Ornitólogo dijo

Non se trata de renegar de nada, senón de recoñecer que as fabas están contadas. E que o despilfarro é algo mais que inmoral. Medio mundo busca xa solucións para poñer freo ao gasto dos recursos cara aun modo vida sostible, incompatible co crecemento económico perpétuo, benquerido adam smith.

9 Enero 2008 | 10:17 PM

Blondie

Blondie dijo

Parecerá una candidez, pero yo creo que cuando se toma algo de la Tierra hai que reponerlo de algún modo, eso es el equilibrio, adam smith.

9 Enero 2008 | 11:57 PM

Maximilien

Maximilien dijo

A mi juicio, estos problemas nos desbordan y se nos escapan, y tienen múltiples facetas. Yo estoy de acuerdo que el despilfarro es real e inmoral, por contraste con la miseria humana que es la cruda realidad de la mayor parte de los seres humanos.
Ahora bien, los planteamientos al respecto vienen de antiguo. Ya Malthus advirtió, hace doscientos años, que la especie humana crecía en progresión geométrica, mientras los recursos lo hacen en progresión aritmética.
Los marxistas, básicamente, negaron el problema, aduciendo que sobran recursos, pero están mal administrados. Hace más de treinta años, el Club de Roma propuso el "crecimiento cero", ésto es, renunciar al crecimiento económico e impulsar el desarrollo humano; o dicho de otro modo, potenciar las inversiones demográficas (salud, educación, investigación...) y ralentizar la inversión económica. Ésto se parece a la teoría del "decrecimiento".
Ahora bien, ¿se pueden poner puertas al Océano? ¿Teniendo la posibilidad, renuciaremos a bajar películas de Internet? No. ¿Renunciaremos a incrementos en el gasto de energía como los que supone la informática, el televisor, el lavavajillas, etc.? La verdad, creo que se puede contener un poco el gasto, a base de subir el precio de la electricidad, pero no veo fácil que, no siendo en situaciones excepcionales, nos vayamos a poner de acuerdo en lo que es suficiente y lo que es demasiado.
Por último: lo que aquí está en juego, en todo caso, es la supervivencia de la civilización. La actividad humana no pone en riesgo la vida sobre el planeta, nisiquiera la supervivencia de la especie humana. El sol no se apagará hasta dentro de 5.000 millones de años. Al planeta le sobra tiempo para regenerarse, la vida encontrará un camino, que no tiene por qué ser el mismo que conocemos: de hecho, el clima y la distribución, y aun la existencia de las especies, no han sido nunca estáticos. Véase cómo ha sido la corta historia de la Humanidad: guerras, hambrunas, epidemias... Dudo mucho que la buena voluntad y el sacrificio pongan solución a ésto: confío más en un colapso de la civilización.
Por último (ahora sí), lamento que seamos como somos, pero es así: somos seres vivos que consumen un montón de calorías y que se rigen, fundamentalmente, por la necesidad de sobrevivir. Y me preocupa, pero no me sorprende, que a la desacralización generalizada que ha experimentado el mundo en los últimos doscientos años le siga la divinización de la Naturaleza: desde luego, no es mi diosa, ni mi referencia moral, entre otras cosas, porque es cruel y completamente amoral.

10 Enero 2008 | 06:04 PM

Ornitólogo

Ornitólogo dijo

Para Georgescu- Roegen "El decrecimiento no es una teoría económica sino una consecuencia inevitable de las leyes de la entropía aplicadas a nuestra realidad vital". Para nada unha sacralización da Natureza ou algo polo estilo. Pola cotra os planteamentos de Adam Smith, si que constitúen unha teoría económica elevada a rango relixioso: Ese Océano imparable ao que ti dis que non se lle poden poñer portas é o verdadeiro fatalismo mostra dunha fé profunda, ainda que desacralizada, nun destiño funesto para a humanidade incapaz de preservarse dos seus propios instintos depredatorios.

11 Enero 2008 | 10:02 AM

adam smith

adam smith dijo

respecto ao de que medio mundo busca a maneira de poñer freo o consumo de recursos tampouco é correcto. Son moitos máis, unhas dúas terceiras partes ou máis (Asia, África, América) as que necesitan producir-consumir unha cantidade inxente de recursos. O necesario incremento na calidade de vida nos países emerxentes non pasa desde logo por un freo no crecemento global. Que unha serie numérica determinada desemboque en 0 non é fatalismo, é a simple constatación de que aínda freando ímola a pegar

11 Enero 2008 | 10:03 PM

Ornitólogo

Ornitólogo dijo

Corríxome: Mais que medio mundo, tería que que dicir "en mais de medio mundo". Porque non é medio mundo si non moito mais o que está a sufrir as tráxicas consecuencias do sistema económico de moi poucos paises nos que se traballa exhaustivamente para seguir medrando aínda que sexa a costa da pobreza dos outros. So para corrixir o problema da fame moitos saben que a solución so pode pasar por emprender políticas agrícolas sostibles e poñer freo á producción intensiva en réxime de monocultivo que supón inmensos beneficios para grandes corporacións alimentarias (¿riqueza?) e progresiva depauperación das poboacións autóctonas. Ese é o sistema que creou eso que chaman Terceiro Mundo e non vai ser o sistema que agora o solucione. Por outra banda é xa un tópico que este planeta non podería soportar que cada chino, indi, africano tivese vehículo individual (e teñen tanto dereito coma nós, si é que nós temos ese dereito). Eu penso que o desenvolvemento do Terceiro Mundo pasa por unha mellora material (Faltaría mais. non teñen cubertas as necesidades básicas) pero que a solución non é crecemento senón reparto. Pero tamén que hai que revisar é o que debemos entender por calidade de vida, desexable para o Primeiro e para o Terceiro mundo.

13 Enero 2008 | 02:05 PM

adam smith

adam smith dijo

O noso modelo económico é xa o modelo universalmente recoñecido e os países emerxentes vai cara ahí, inevitablemente. Non podemos devolverlles a fe nunha sociedade igualitaria toda vez que fomos nós mesmos os que lles arrebatamos esa crenza, sustituíndoa pola fe no progreso.

17 Enero 2008 | 08:21 PM

simplicius II

simplicius II dijo

La mención que hace Maximiliun del Club de Roma es evidentemente el punto de partida inicial y en esa creencia por "el cambio real"
Los avances científicos y tecnológicos al servicio de una buena causa, en esa búsqueda por encontrar alternativas sostenibles para la sociedad es la meta deseada y hay recursos y hay avances. Están ahí, pero en manos de intermediarios ciempies, mercaderes y politiquillos de salón que no piensan en ella, en la sociedad.
Por ahí arriba, de los Pirineos hacia allá no se ven grandes avances en ese sentido. De ellos heredamos los impuestos, la industria pesada, la exclavitud al sistema y nos llevan más de 40 años de atraso en esa regresión. Este país aun sigue a caballo entre seguir siendo una reserva o el modelo cacareado de la 8 potencia industrial.
La deslocalización de la industria pesada del P Vasco como ej, fue un cambio que se notó en el medio ambiente y en la salud de la ciudadanía de inmediato. De pasar por aquellos barrios renegridos por la afixiante atmósfera de la polución de los altos hornos que se llevaron para otro lado...fue una liberación para ellos y un avance significativo en salud y en bienestar.

18 Enero 2008 | 07:54 AM

Ornitólogo

Ornitólogo dijo

O noso modelo económico, tan pouco modélico, por outra banda, se basea no proteccionismo dos intereses das grandes corporacións polos estados mais fortes a través de múltiples mecanismos de dominio como a débeda exterior, pero que no excluen outros como a guerra, a represión e o sometimento dos paises mais débiles e de as súas esfameadas poboacións. O beneficio das grandes empresas se artella en torno á producción deslocalizada e ao dumping social que dependendo do pais que se trate pode supoñer salarios de miseria, explotación infantil e incluso esclavitude. E asi será o destiño de moitas nacións para moito tempo ata o advenimiento da sociedade profética de Adam Smith onde as leis económicas se cumplen soas. Pero eu, para utopías sociais prefiro outras.

20 Enero 2008 | 08:10 PM

simplicius II

simplicius II dijo

La práctica de lo que se entiende por hacer reciclaje es insostenible, pues las viviendas no cuentan más que con un espacio destinado a tal fin y los pisos, ratoneras del espacio vital (según Desmos Morris), se convierten en un almacén de los envases no reutilizables que fabrican los empresarios y nos venden con el producto...
La frágil silueta del carro y de la figura del "cartoneiro", aún permanece, está impregnada en nuestra retina... Otro oficio más en extinción?
O será que ahora somos todos ecologistas y por lo tanto, cartoneiros.
Es el recurso, el único de los ciudadanos para ser, para intentar minimizar el impacto ambiental?
Resulta curioso cómo y al final, es el consumidor al que se le atribuye ser el generador de tales deshechos. Sino no obedece a otros intereses comerciales en la que te venden más ensase y menos contenido en la mayoría de los casos...
Así, nos vemos con al menos tres bolsas más: una para el papel colgada del radiador, otra más para el plástico en el hueco del armario de las ollas y otra para el vidrio...( ¿habrá pensado en ello la ministra de la vivienda? )
Haciendo equilibrio con la pila, cartoneiros semos y seremos ecologistas por ello?
simplicius II

22 Enero 2008 | 12:20 PM

Escribe tu comentario


Sobre mí

Avatar de ortigueira

ORTIGUEIRA SOSTIBLE

ver perfil »
contacto »
Apoiamos a Isaac Díaz Pardo Apoia o Manifesto a prol da convivencia lingüística e a da igualdade de dereitos para o galego

Buscar

suscríbete

Selecciona el agregador que utilices para suscribirte a este blog (también puedes obtener la URL de los feeds):

¿Qué es esto?

Crea tu blog gratis en La Coctelera