Costas considera que habilitar unha gran zona de acampada para o Festival é unha contribución para o mantemento da “fráxil zona dunar “ de Morouzos e a ese propósito destina os terreos comprados á beira do piñeiral. Posiblemente, Costas non visitou xamais Morouzos durante o Festival e non sabe de qué está a falar. Porque calquera que a vise algunha vez, sabe que a acampada festivaleira é absolutamente incompatible co mais permisivo dos principios de conservación medioambiental, e máis se éste constitúe “un fráxil ecosistema”, como recoñece Costas. Vindo asemade dunha institución dedicada a estes coidados, a inversión que se pensa facer para esta finalidade delata unha inquietante falta de criterio. Nós xa temos manifestado nesta páxina o noso desacordo co concepto de “recuperación ambiental” aplicado en Morouzos, porque supón un excesivo intervencionismo e a artificialización dun espacio natural. Pero ademais este tipo de intervencións incide na súa promoción cunha finalidade turística, o que, ademais de non ser competencia das autoridades de protección medio ambiental , constitúe unha estratexia pouco compatible coa súa conservación. As indesexables consecuencias de utilizar os valores naturais como reclamo turístico, podémolas advertir en lugares como as illas Cíes ou as fragas do Eume, ambolos dous Parques Naturais, promovidos de xeito abusivo e irresponsable cara ó turismo, e que están a sufrir verdadeiras avalanchas de visitantes con pouca conciencia do tipo de espacio ao que acuden, provocando nun só dia un alarmante deterioro destes habitats protexidos. En Morouzos, a abundante información ambiental repartida en paneis por todas partes e o intento de restrinxir o espacio transitable ás zonas delimitadas como sendeiros peonís, así como a necesaria prohibición de transitar con vehículos rodados, perde por completo o sentido ante a “licencia para arrasar” que obteñen as miles de persoas na acampada libre do Festival Celta, e así o percibe a maioría dos cidadáns que ao longo do ano gozan deste espacio respectando as limitacións. Cando fai un ano Medio Ambiente adquiriu os terreos lindeiros co piñeiral de Morouzos, de propiedade particular, se pensaba que se recuperarían para dar continuidade a un espacio natural interrompido abruptamente polas plantacións de eucalipto. Agora sabemos que, lonxe de iniciarse un proceso para acabar coa bárbara tradición da acampada festivaleira, o destino que van a recibir eses terreos constitúen o beneplácito definitivo para a maior agresión que recibe de xeito periódico este espacio natural e que moitos consideramos que desvirtúa innecesariamente un evento que ten a pretensión de ser cultural. Por outra banda , tamén é Costas quen considera que dunha área de servicio na que tamén se atopan paseos, aseos, duchas e aparcadoiros de recente construcción, o vello campo de futbol é a única instalación pouco axeitada para un espacio natural, e incentiva o seu traslado a unha nova ubicación pero que resulta ser zona de humidal, incluído na Rede Natura e non urbanizable. Deste xeito vai investir nun campo de fútbol tan fora de ordenamento alomenos, como as actuais instalacións. Salvo que posiblemente constituirá unha alteración da paisaxe moito maior que o campo de Morouzos, no que o impacto foi notablemente mitigado coa demolición das tapias de bloque de formigón que o rodeaban. Lamentamos que Medio Ambiente demostre tomarse tan pouco en serio as súas competencias facendo investimentos en proxectos non só alleos senón contrarios aos seus obxectivos de preservar os espacios naturais segundo lle obriga a lei.
8 comentarios
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados



La agresión del festival ese del mundo "celta" (o de los lunnis) empieza por la propia música: hay que echarle valor para dedicarse a promocionar la música irlandesa y bretona como si se pareciera en algo a la de aquí. Se empieza así y se acaba por poner una escultura de un "scottish gaiteiro" en pleno peirao de la Piji-Villa.
Bueno, lo he dicho más veces. La diferencia entre la izquierda y la derecha es que esta última, cuando quiere fornicar, se va al Big-Ben o se lo montaba con las criadas. A la izquierda le va más el tumulto y el tema "cultural". Porque todo es cultural: por ejemplo, los potes de hierro o cobre de las aldeas, que, por cierto, vinieron de Francia y eran cancerígenos; el cannabis, planta consumida a diestro y siniestro por nuestros ancestros; y, por supuesto, el vino malo o "de casa", que lo mismo sirve para sazonar el hígado de un progre que para aliñar una ensalada... ¿Y qué diremos del cagar de campo, joder delante de los vecinos o vomitar en las aceras? Eso es puritita li-ber-tad. Y está documentado como parte de nuestra identidad colectiva: véase, si no, la viñeta final de cualquier número de Astérix. ¡Ja!
De qué esquerda inmemorial estás a falar ti, Maximilien? Quedácheste na progresía setentage? A de hoxe, gosta do bourbon ben caro, a roupa sofisticada e da cultura, si, pero de galería de arte, non de festival cutre. O festival nunca foi tan botelloneiro que dende que a dereitísima de Ortigueira, pedestre como ela soa decidiu darlle eses sesgo mais acorde cos tempos e co caracter do promotor do evento, que sin chegar él a consumir calimotxo, sempre contemporizou do lindo entre as rapazas ebrias e os gaiteiros mais encumbrados polas subvencións da consellería de cultura tocando para él só, eso si, nunha carpa vip, con alcohol de calidade certificada e nada de maría, que o nariz non está para ulir esas cousas. A esquerda, mentras tanto, retirada en improvisadas torres de marfil, renegando das gaitas e do cheiro a pis...e dándollela razón aos seus pais, que xa o dicían eles, os fachas aqueles,bourgoises cochons.
Eso sí, el cambio operado de la administración anterior a la siguiente, cambió y el escaparate mostrado y su promoción, pasó de ser la feria de artesanía por la venta al menor de camisetas y la cerveza. Y eso fue todo dentro del mismo contexto del centro, pero de la llamada derecha que arrasa en Ortigueira, aunque en el resto del país se respiren otros aires más frescos y renovadores socialistas. Ortigueira es conservadora y los resultados lo vienen confirmando desde el inicio de la democracia con creces.
En cuanto a la música tradicional y a las producciones locales de igual modo pienso, se han desnaturalizado hasta hundirlas en la miseria. Todos recordamos a una tal... Tocando los mismos acordes de la plaza de toros en pleno escenario del festival de Ortigueira a toda pastilla y no pasa ni pasaba nada. Tamaña chapuza!
Durante el festival, la playa se ha convertido un un botellón bien organizado al son del bacalao. Es otra fiesta más que da dinero y punto pelota.
Muy bien, se limpian los cristales y todas las basuras que deja la sana juventud maleducada e irresponsable, pero no se pueden limpiar los restos derramados de licores, fantas, cocacolas y que penetran en la tierra y dañan y envenenan a las plantas y a los árboles en un ecosistema cada vez más dañado y deteriorado por la burricie y irresponsabilidad de gobernantes locales que piensan más en el vil metal y beneficios que deja la tromba festivalera.
La seriedad, el rigor, clasicismo y el buen gusto por lo tradicional ha pasado a un 2 plano y el festival que nosotros conocimos al principio, ha tornado por la berbena de la paloma y el sarao.
Se ha desvirtuado y profanado su verdadera esencia y convertido en un mercadeo de cerveza y baratijas, algunas de ellas prohibidas por la CE.
Acaso no se acuerdan uds de los alfareros tradicionales que venían: Buño, Salceda de Caselas, Bonxe, Miñodaguía trabajando en vivo?
No se acuerdan uds de los madreñeros, zoqueiros, telares, instrumentos músicales, grabados, cuero, cesteiros que venían de lejos para ganar una "miseria" por todo el morro a hacer CULTURA de la buena?
No se acuerdan de los grupos de cuerda e instrumental donde hay que saber, ensayar con un par?
Todo eso yo lo hecho en falta y lo que ví, presencié fue a 4 monigotes haciendo un ruido estridente y desacompasado y al puesto grande de camisetas y de cervezas en su lugar.
Ya te digo que la cultura la hacemos los trabajadores y que cuando se pierde el buen gusto y el amor por las cosas bien hechas, caemos en un mundo, en un interregno moral en donde han muerto o desaparecido las viejas pautas sin que haya otras que las remplazaran con seriedad.
Del mismo modo, de igual modo nuestro patrimonio fue desnaturalizado y llegó la cultura, pero la del pelotazo y con ella, desapareció, para siempre, la rampa del muellle y los jardines de Ortigueira. Pero la gente, siguió votando y aprobando el buen hacer de los que apuestan fuerte por eso.
Despertad!
Excelente, Simplicius. Unha exposición de libro. Non a lerá moita xente, pero tanto ten. Penso que a xente non está dormida, ten a facultade de pensar atrofiada de non usala, e decir , é máis cómodo.
Muchas gracias Antón por darme tu opinión más sincera, que yo escribo y como manifestaba Dada, "como orino cuando estoy enfermo" y poco importa que no llegue al pueblo, cuando el mensaje sale del corazón, el sentimiento y la rabia por ver tanto caradura en el escenario con la cantera tan grande que tenemos en La Escuela de Gaitas de Ortigueira y en esas producciones tan de pérdidas al río que tanto añoramos y que tanto valoramos porque salieron de la misma precariedad y la falta de medios, pero con gran fuerza y sentir por el amor a Galicia y a sus tradiciones ensayaban en un invernadero a falta de local.
Puedo contar que esos acordes no me eran tan lejanos y puedo sentir y recordar a un tal M recitar una poesía a altas horas de la madrugada, cubata en mano y cegatera y luego plasmar la idea en un grabado tal cual lo había descrito y nada más llegar con el colocón y para no olvidar.
Y no se borrarán jamás, en el duro bronce grabado y patinado al rojo y vivo fuego, por tiempo que pase.
Salud y república
La Socición de Inteletuales de Cuspedriños (SIC) de Abajo manda su solidarida.
¡Abajo los caciques de Cuspedriños (de Arriba)!
Pareceme que isa sociación da abaixo da que falas, sodes coma os da revolucao cultural da China de Mao, que chamades cacique a calquera e polo feito de ter unha máquina de escreber, xa é motivo para colarlle o cartel por traidor a vosa revolucao dos loureiros e co apoio do benquerido cacique de más abaixo. Póis se no ma engaño, vos sodes do medio de Cuspedriños e seino ben que fuche tí. Nerbargantes por riba pasa o mesmo cacique que ven da baixo, pero non ten paraxe máis que no medio, os de riba xa o temos calado canto tempo fai e non lle damos nin cafú coma vos.
Os de Cospedeitado de riba solidarizamosnos con vos, pero u caciquiño é coma o touro bravo que remoe nas felgas e ortigas da abaixo e quere facer a súa desfeita a costa nosa.
Parece ser que el que le hizo la señal de la cruz potentada desde la playa al voyeur del chalano, era tan de Cariño y de puerto de mar como el cazurro que anda por Fepiño "el navegante" y se hace pasar, ahora como si fuera peixín para camuflarse y pasar desapercibido como un elefante por La Gran Vía madrileña, pero no cuela, es Fepiño el vouyerista.
Y digo yo que soy de puerto de mar, hace falta ser bien cazurro para ir en barco a la playa, para mirar emprismátizado en medio del oleaje, para ver lunares y tetitas de mano de boliche sin poder centrar ni fijar tan bien la imagen como lo hago y tan al alcance y sin erectar la zanahoria de tanto mojar...
Sino será mejor, más barato y menos mareable que fardar de chalano y no comerse ni media rosca, camuflarse entre medio de los juncos del dunar como hace los de su colectivo y clase.