Esta temporada toca e nos apetece falar da crise: Imos comezar por este artigo de Pedro Arias en La Voz de Galicia de hoxe, pero prometemos seguir con este tema do que estamos fartos de oír falar sempre na mesma clave “escapista” que di o autor do texto.
“É un artificio escapista atribuír a crise económica actual a causas mecánicas, coma se a sociedade fose un artefacto que periodicamente se avaría segundo escuras forzas estruturais. Tal foi o erro do cientismo do século XIX. Hoxe xa sabemos -en aprendizaxe con sangue, decepción e pavor- que os fallos da colectividade son debidos a un inmoral exercicio das facultades da liberdade; de calquera actor social, en particular dos que contan con atribucións especiais, facultades por representación e poder real. Este ensino é o cimento do pensamento occidental, sustentado no recoñecemento da liberdade consubstancial do ser humano, que pode optar exercela ben ou exercela mal; en harmonía ou en contra dos demais. Desde Sócrates -«é preferible padecer a inxustiza que cometela»-, ata Rawls -«sen sensibilidade moral na cidadanía non é posible unha comunidade democrática»- pasando, entre outros moitos, pola centralidade de Kant -«alcánzase o valor moral na sociedade cando se funda en máximas de xustiza, incluíndo o rexeitamento á coacción e o engano, o respecto e o amor»-; sabemos que a democracia se funda en valores morais e que é no seu extravío ou degradación cando aparecen as rupturas e involucións”.
Considerando:
Que la emancipación de los trabajadores debe ser obra de los propios trabajadores,
que sus esfuerzos por conquistar su emancipación no deben tender a
constituir nuevos privilegios, sino a establecer para todos los mismos
derechos y los mismos deberes.
Que el sometimiento del trabajador al capital es la fuente de toda
servidumbre: política, moral y material.
Que, por esta razón, la emancipación económica de los trabajadores es
el gran objetivo al que debe ser subordinado todo movimiento político.
Que todos los esfuerzos realizados hasta aquí han fracasado por la falta
de solidaridad entre los obreros de las diversas profesiones en cada país
y de una unión fraternal entre los trabajadores.
Que la emancipación de los trabajadores no es un problema
simplemente local o nacional, sino que, por el contrario, interesa a todas
las naciones civilizadas, ya que su solución está necesariamente
subordinada a su concurso teórico y práctico.
Por estas razones:
Los abajo firmantes, miembros del Consejo elegido por la asamblea
celebrada el 28 de septiembre de 1864 en Saint-Martin’s Hall, en
Londres, han tomado las medidas necesarias para fundar la Asociación
Internacional de Trabajadores (...).
Preámbulo del Acta fundacional de la
Asociación Internacional de Trabajadores, (Londres, 1864)
E logo, os brokers de Wall Street, son membros tamén desa Asociación? Porque obreiros non parecen e estarán subordinaos ao capital, pero hai que ver o ben que o están a facer para cargarse o sistema. Bastante mellor do que o leva feito a masa proletaria.
Do artigo me chama a atención esa mención á Educación para a Cidadanía. Este Pedro Arias está un pouco fora do mundo. Debe de pensar que realmente aos alumnos da ESO lles ensinan algo no IES: Falarlles e moito menos explciarlles a crise? Primeiro ten que entrar en crise o actual sistema educativo e refundarse de novo. Esa materia que tanto abruma á dereita obscurantista non vai perforar á moralidade nin tampouco arroxar democrática luz sobre as infantís e abotargadas mentes dos estudantes como predican os seus promotores socialistas, como non o fixo nin o farán reputadas materias como a Filosofía, nin a Ética, nin a Historia, mais axeitadas para ese fin. Ou aínda hai quen non sabe que dende xa fai tempo o sistema de ensino ten como obxectivo central a Deseducación e a Burrificación e ao servizo desta finalidade se poñen todas as materias e os profesores?
Serán todos os profesores e todAs as profesorAs...
Volvendo ó tema, calquera diría que o dos brokers é unha das contradiccións do sistema, ou máis ben a propia dinámica do sistema, que non coñece límite nin medida. Pero eu penso que a análise marxista adolece dun materialismo miope. Parto de que o ser humano é trascendente ou, polo menos, busca a trascendencia. Incluso os tolos de autopista. Buscan a trascendencia, aínda que dun xeito primitivo. Bueno, un psicoanalista buscaría outra explicación, pero pásalles como ós marxistas: todo o que non cae dentro do seu sistema non existe ou son tebras do pasado.
O problema non é a xuventude nin as asignaturas nin os brokers. O problema que buscamos a trascendencia onde non é. Como dixo alguén, queremos "distinguirnos dos nosos concidadáns en lugar de ser distinguidos polos nosos cidadáns" (Savater). Vai ben encamiñado, pero toma o síntoma pola enfermidade. Non aceptamos as nosass limitacións, no tempo, no espazo e na intelixencia. Queremos que os nosos fillos sexan máis que os dos nosos veciños; non máis cariñosos, máis comprometidos ou máis sinceros, senón máis fortes (caverna), máis pálidos e loiros (Ancient Regime) ou máis "intelixentes" (trala revolución burguesa herdada e asumida polos traballadores). E no fondo de todo isto está o máis antievanxélico dos sentimentos: o MEDO.
(Las flores del campo están desnudas. Pues yo os digo que ni Salomón, en toda su gloria, se vistió jamás con tales colores... Eso por no hablar de las aves del cielo, que no siembran ni recogen...)
Es un problema que se especule con todo, que se hagan cumplir leyes para unas cosas y para otras no. Que las reindivicaciones obreras caigan en la responsabilidad individual de las gentes y los correconvenios anden a firmar las negociaciones sin estar ni tan siquiera presentes, de oyentes...
A eso me refiero, a que hay mucho cienpiés de monopolio y tergiversador de las realidades y se aprovechen de la gran confusión.Confusión, he aquí una palabra que ocupa en el primer lugar entre las que quieren definir el tiempo actual. Se trata, pues, de ver que hay detrás de esa primera y aparente confusión.
El salto consiste en pasar de civilización a cultura, de historia a filosofía de la historia, en suma, de buscar la transcendencia de lo contingente.
Y los derechos humanos se invocan para proceder a la estrelización de las personas
Y en medio de todas estas contradicciones, el hombre. Una persona zarandeada por todos los vientos , sola frente asi misma, que "muere sin ser féliz y quiere ser santo sin dioses.
A esta promoción del hombre y su libertad . A esa promoción, justo es reconocer que han contribuido los Niestche, los Marx, los Camus...