Xa vos falei do blog de José Fariña noutro post o verán pasado e aí o temos entre os nosos enlaces permanentes. Unha xoia de blog nos temas que mais nos interesan nesta páxina. Desta volta referencio un post do mes de outubro (andamos con atraso acumulado) titulado “Ecoaldeas, nueva forma colectiva de habitar el territorio”. O tema, nin o concepto de ecoaldea é tan novo, aínda que si pouco coñecido, pese ao seu xa considerable nivel de implantación en moitos países e de que entidades como a UNESCO xa patrocinan experiencias así autodenominadas . A autora do artigo. Rocío Blaitt, fai un bo traballo documental, breve ao tempo que informativo (e por iso recomendable) sobre este fenómeno que constitúe unha interesante experiencia social no camiño cara formas de vida mais sostibles.
Igualmente interesante resultou o debate suscitado polo artigo nos comentarios. Algúns dos intervenientes destacaron (peyorativamente) que algunhas caracerísticas das ecoaldeas evocaban o hipppismo, adolecendo, segundo eles, como este movemendo dunha marcada tendencia a constituír comunidades pechadas, “ensimismadas” e resultando ser “solucións autistas e insolidarias” cuia vocación sería mais a de evadirse dos problemas sociais que enfrontalos. Non cabe dúbida que as ecoaldeas teñen algo en común do espírito daquelas comunas dos sesenta: Tamén os seus integrantes eran un grupo ideolóxicaente homoxéneo que tentaban conxuntamente unha volta a modos de vida sinxelos e puros ( aínda que mixtificados en moitos aspectos) e tiñan unha vocación “espiritual”, por dicilo dalgún xeito. De feito, a autora do post subliña a presencia dunha “búsqueda espiriual” como característica recorrente na conformación dalgúns dos grupos humano que integran as ecoaldeas. Indicio desta tendencia é que a mesma rede global de ecoaldeas (GEN: Global Ecovillage Network), aínda que reúne experiencias comunitarias de moi diversa natureza, entende que a boa saúde ou sustentabilidade destas comuninades se pode avaliar en base a factores tan espirituais como o “pegamento comunitario [se refiere a la armonía y creencias comunes entre los miembros del grupo]; resiliencia comunitaria [se refiere a la capacidad de afrontar perturbaciones]; una nueva visión holográfica del mundo [sentimiento de la comunidad como parte del planeta]; Paz y Conciencia Global.”
Sen desprezar esta dimensión, da que é difícil illar por outra banda calquera expresión humana, as coincidencia das ecoaldeas co movemento hippie son apenas superficiais. Rocío Blait inclúe no concepto “ cualquier asentamiento que esté trabajando hacia la sustentabilidad”. Dirección conveniente sen dúbida para calquera comunidade, tendo en conta que sustentabilidade é unha noción que contén supervivencia e continuidade no seu significado. Pero ademais as ecoaldeas constitúen un modelo social exemplar porque teñen como punto de partida o consenso entre os seus membros, tanto en relación aos obxectivos como nas estratexias para acadalos, factor difícil de atopar en mais grupos humanos. onde reinan xeitos farto menos civilizados de funcionamento. Deste xeito, a característica mais exemplar destas comunidades, resulta tamén o escollo mais substancial para a súa implantación a un nivel algo mais que anecdótico.
Indudablemente la idea puesta en marcha hoy en día evoca más al movimiento contraemigratorio e inverso de a finales de los setenta y principios de los ochenta por lo resultón de la cuestión que aflora y ser la última referencia histórica en la que se repoblaron y reconstruyeron pueblos, aldeas en algunos de los cuales aún pervive ese espiritu más libre, autogestionario e idealista que lo inspira.
Hai cousas que non se entenden facilmente nesta comarca, pero hai unha, entre outras moitas , que se está a convertir no esperpento máis incrible do mundo rural .E toda esta teoría da que se está falar, que atopo moi interesante, ten que pasar necesariamente por resolvelo axiña, e a poder ser, ainda antes diría eu. Do contrario pode que haxa que comenzar de cero si é que se quere comenzar algo. Antes que se despoblen máis as aldeas e os seus poucos moradores morran cos coñecementos e experiencia aprendidos dos seus devanceiros , fartos de pelexar inutilmente, de reclamar sensibilidade as Consellería de Medio Rural e a de Medio Ambiente que son as responsables en primeira e última instancia do que falo, que non é doutra cousa que a tremenda expansión do xabarín a que nos someteron certas políticas de caza. Agardo propostas
.A miña é esta :
EXTERMINIO DO PORCO BRAVO NO ORTEGAL XA
Xa farei chegar as miñas razóns diante de tan radical medida noutra ocasión
Mira, ben sei dos problema que causa o porco. Non haiquen poña unhas patacas e non falemos do millo. Nin xardíns nin hortas, nada se libra da destrucción que provoca o xabarín. Non sei realmente se foi reintroducido nin se realmente hai agora mais porcos que antes, nin se hai detrais desta plaga algún interés agochado. O que sí sei é que a súa presenza, tan preto da xente e dos cultivos ten unha causa: O monte (eucaliptais, concretamente) chega ao pé das casas, cousa que antes non acontecía. E ademais ese monte pobre non pode alimentar á fauna, por conseguinte fai que recurra a outras fontes de alimentación fora do seu habitat natural. O exterminio, qué queres que che diga, paréceme menos civilizado que os porcos. Seguramente hai outras solucións.
Efectivamente se debe a ese desplazamiento de su habitat natural invadido y posiblemente a un descontrol disparado de la natalidad. No lo sé. El caso es que son animales en apariencia inofensivos y a mi personalmente no me importaría que graden un poco a eira brava de mallar y aproveche la coyuntura para plantar patacas y con tal de llevar la contraria y discutir con los cazadores, que son los que se llevan la carne al asador de la cuestión.
Vexamos.Vides a decir que o xabarín podería considerarse unha especie animal en convivencia co home, de xeito máis ou menos ventaxoso para este último,pero en épocas anteriores a masiva plantación de eucaliptos. Pois nos montes autóctonos o porco podía vivir máis ou menos afastado xa que podía atopar facilmente landras,castañas, outra bichería etc. Logo no habitat actual (Eume, Ortegal e Mariña) compórtase por forza como un invasor. Exemplos sobran, pois ata escoitei que iba os berberechos a ría de Ladrido(que come cangrexos confirmo eu)Asi que xa me diredes si hai que proceder ao seu exterminio ou non. Do mesmo xeito que se faría con calquer outro organismo invasor, sexa vexetal ou animal.Insisto,
Exterminio do porco bravo XA!!!!!!!!!!!!!!
Mobilicémonos contra o porco XA !!!!!!!!!!
Acaso nadie se ha parado a pensar que posiblemente y a punta de escopetazo los han espantado, ya no solamente del monte con la masiva plantación de eucaliptal, sino de aquellos lugares inaccesibles a donde ahora llegan los todoterrenos de los practicantes del libre deporte de la caza, y sin descartar del todo, que no les agrade tampoco la presencia del Quinto Regimiento de la Molinería Eólica instalada en los altos...
Nada, esto se arregla de un modo muy "simple", echamos lobos para que se los tapiñen, pues también son buena gente, no hay problema y porque para eso están por encima de nosotros en ese depredatorio escalafón y hay que respetar como a los galones de comodoro.
¿No?