Na foto: Castiñeiros de 12 anos
Dende Cogumélame (o blog de Hifas da Terra) o Dr F. de Ana-Magán anímanos a investir en plantacións de castiñeiros. Segundo autor deste post a mellora da xestión dos nosos montes é un xeito de reactivación económica no rural que pode ter agora, nos momentos de crise, un momento óptimo precisamente pola menor actividade doutros sectores económicos e porque o costo do investimento é asumible polas economías familiares. Unha plantación de castiñeiros realizada cara a triple producción de madeira, castaña e cogumelos capitalízase cada día que pasa (moito mais que unha conta no banco), pero ademais, á volta da crise (en dez anos) empezará a producir a razón duns 11.000 euros por ano e hectárea. Esto sen desbotar valores non facilmente cuantificables como os ambientais e a mellora da calidade do medio.
No blog atoparedes tamén toda a información sobre axudas e subvencións para emprender este tipo de proxectos e moitas cousas mais de interese.



Tanto de la teoría a la práctica como del dicho al hecho, hay trecho. Está bien animar a la plantación de especies de monte autoctono, como lo es la de castaños, pero como he podido comprobar personalmente una plantación de seleccionados castiñeiros en pradera y de esa edad es un varal de varales con mucho futuro y más trabajo de limpieza, que dista mucho de obtener rentabilidad a medio y corto plazo.
Digamos que el placer de verlos medrar y buena acción ecologista es la mejor inversión de futuro, pero en vida - a no ser que se realice el trabajo a los veinte- dificilmente podremos rentabilizar en Honor a la Verdad.
Pois eu coñezo (tamén personalmente) soutos de 15-20 anos que dan moitos kilos de castaña dende fai xa cinco ou seis, pese a non ser dunha variedad particularmente boa para froito, e que en dous, comezarán a dar colleitas de cogumelos (micorrizáronse fai pouco). En outros 20 anos, eses castiñeiros serán xa un capital de ouro (pregúntallo a un carpinteiro que coñezas) e iso é moitísimo mais do que en 35 anos da un eucaliptal. Pero aparte desta comprobación "personal", (raro sería que ti non tiveras experiencia "personal" tamén nesto, como sobre calquera tema do que aquí se fala), hai moitísima bibliografía á que se pode acceder dende internet que avala o que di o post. E tamén a experiencia "personal" do autor do post referenciado(F. Ana-Magán) cuia páxina seguramente non te molestaches en visitar como adoitas, porque senón saberías que leva moitos anos adicándose empresarialmente a o tema dos castiñeiros. Non entendo que con eses prexuízos tan inamobibles que amosas a cotío, sobretodo en relación ao ecoloxismo, estés tan apegado a este blog, do que non te apeas. Seguramente será para contribuír coas tuas inestimables observacións persoais, porque para informarte non, está visto.
De cierto que no me baso en experiencia personal alguna, sino en la de un vecino y en la que ahora mismo puede que dicha plantación cuente, rebase algunos más y podemos ir a ver cuando quieras, porque me pica la curiosidad e interesa más.
Subrallo lo anterior y sin desdecirme ni un ápice y menos con ánimo de contradecir. Lee bien.
Dejo aclarado y trato de trasmitir y dar fuerza si cabe, al sentimiento con el que más empatizo.
Afirmativo , sí. Había leído la página. Solo que planté más de uno y vi cómo fue medrando muy lenta, pero que lentamente.
Tampoco soy experto de nada, simplemente es un parecer, (o falar non ten cancela), y me baso en apreciaciones personales y dentro de un entorno concreto y circunscrito a una zona.
De hongos y setas no sabría comentar nada al respecto, pero supongo que saldrán cuando se amontonen y descompongan las hojas a plan, y para asombrar el terreno han de pasar unos pocos más.
De todas formas voy a verlos ahora y si la tienes te doy la razón y beso los pies.
Pero vale, vamos a subir el listón de 15 a 25 y ni pa tí el duro ni pa mí la peseta. Que diez será en casos excepcionales, muy bien abonados y mejores suelos.
No creo que por charlar se vaya a acabar el mundo y si conoces de algún caso concreto, estaría encantado de admirar su rápido crecimiento.
No obstante, hay una plantación experimental a 100 mrtos escasos de mi puerta y el que la plantó es experto y licenciado de esa rama y podíamos preguntar a él o buscar en páginas, como quieras, que el aprender es de gentes con ese espiritu e inquietud.
Tampoco dudo de la documentación que se maneja. Es simplemente un comentario.reitero.
De algunas cosas entiendo y no más que de otras, pero de todas no puedo opinar aunque quisiera, si hago por hacer, aunque con limitaciones.
Pero lo mejor es preguntar a un nativo criado y casi estoy por asegurar que te va a responder con mucha más sapiencia que yo.
Gracias de todas formas.
Tiempo 9 años
Lugar: Pradera
altitud aprox 500 mts sobre el nivel del mar.
Diámetro aproximado (los mejores como la pierna inflamada de una señora muy robusta con flebitis) y el resto como el muslo de la Sabrina.
Muy ramificados asombran la pradera por estar demasiado mestos.
Alcanzan una altura estimada de 6 metros.
Eso a ojo de buen cubero y ya daré más detalles si fuese necesario más precisos o en su defecto mandaré foto.
Disque a colleita deste ano non encheu un pequeño escarabeliño polo que foi mías ben escasa...
O que pensan os nativos non necesito preguntarllo,so con mirar o que plantan xa o sei, Esa é a sapiencia daque falas? E non. Non liches nada do blog. Non sabes nin de que vai, a tenor do que escribes. Pero da tua lixeireza escribindo xa temos todos constancia. O primeiro que che ven á tecla.
Efectivamente y haciendo honor al nombre que suscribe y cómo bien expones, lo primero es, cuando el dedo llamaba a la tecla...
Pero mira por dónde e inconscientemente presuponemos que plantamos... cuando lo que estamos realizando es un trasplante del vivero, en donde el árbolito fue extraído del semillero, pasado a la maceta y dejado varios años (que hay que sumar al lento crecimiento desarrollado antes).
Tampoco vamos a comparar, cuestionar en este debate cualas son las especies de lento y rápido crecimiento por mucha licenciaturas y temarios haya y creo, que basicamente estamos de acuerdo en lo más esencial, que es la reploblación de toda clase de especies autóctonas, en especial la más resultona e indicada.
Bien es cierto lo que lamentablemente vemos plantado. Pero pasar, se pasa por el monte y no se ve más que la leña para el fuego.
Repasando las opiniones emitidas en torno al porco bravo y molinos de viento respectivamente, he de matizar lo siguiente,: Primero que siento mucho respeto por la vida de los animales en libertad y deseo la total abolición de la caza y métodos utilizados de inmovilización y apresamiento. Y libertad para los animales del mundo en cautividad.
En segundo lugar, reconsidero que la ingeniosa y revolucionaria idea de obtener energía a través de la fuerza de los vientos, presas, mareas, luz- calor solar,...son más limpias, no lo son, en qué quedamos y a ver si nos ponemos de acuerdo en algo más y aunamos esfuerzos para evitar el recalentamiento.
Y tampoco parece ser la antesala del fin de otras fuentes convencionales y cuestionadas en este foro de opinión abierto al mundo, como lo es la obtenida por la quema de basuras, carbón y los llamados ciclos combinados de gas, etc...
Otra cosa muy distinta es la implantación o instalación abusiva e indiscriminada que se está llevando a cabo en El Parque Natural y más Soñado de Galicia Entera.
Quería decir.
Y supe que al fin mi enfermedad acomplejante era geopolitica. Lo supe nada más cruzar la frontera, en cuando empecé a notar las diferencias: en los carteles, en la prensa, en la mirada enteriza y cargada de toda la razón de mis compañeros de tren. Inicié tres conversaciones y en las tres tuve que replegar mis dudas ante el avance incontenible de mis dogmáticos interlocutores.El primero me dijo que yo le parecía poco patriota, habida cuenta de que profesabamos patriotismos distintos. El segundo, el más exaltado y anacronico quiza, me advirtió que me andase con cuidado. Y solo el tercero llegó a una conclusión razonable: "Usted está loco".
Y efectivamente, es muy probable que yo lo estuviese, pues habría sido excesivamente sobervia, por mi parte, considerar anormales a los felices demás.
E nos que non pasamos mais que fame doente a ver si non temos dereito a prantar no noso o millor nos apeteza. Digo eu.
Ramiro, tú podrás plantar lo que quieras en tus montes y fincas siempre y cuando tengas el permiso pertinente de la cabrera y del cabrero, pues debes tener en cuenta que si plantas castaños y robles su cabaña caprina se verá perjudicada por falta de pastos y les obligarás a cambiar a la cría de cerdos celtas y/o ibéricos para el aprovechamiento de las castañas y bellotas que, como sabes, son frutos de estación y consecuentemente tendrán que recurrir a piensos durante la mayor parte del año con el inevitable incremento de costes que ello les supondría. No creemos que, estando acostumbrados como están a que les salga gratis el alimento de su cabaña caprina, omo hasta la fecha, estén dispuestos a gastarse unos cuantos euros en la alimentación de cabañas porcinas.
Ay Perico, se te olvidó poner la foto de los castaños de a diez años presentada y que rebate con pruebas y testimonios verificables lo expuesto en este recuadro.