A esquerda deste país sabemos que estes resultados elctoráis teñen un lado bo. Que deste fracaso pódense extraer valiosas lecións, que de aquí pode xurdir un cambio, un verdadeiro proxecto progresista, unha alternativa. Esta lexislatura non o foi. Soamente unha oportunidade perdida, e quen tivo a deshonra de protagonizala debe marchar e dar relevo á verdadeira esquerda, que por ahí anda. É tempo de reflexión para quen ten a obriga de facelo. Cabe esperar que aínda haxa intelixencia dabondo para traballar en concebir un outro proxecto auténtico, á altura da cidadanía esixente que hai neste país, e que non se perdan outros catro anos en pataletas, en xustificacións, en endilgarlle as culpas aos outros, e aínda menos en devorar as poucas migallas de poder coas que quedaron os protagonistas deste episodio de goberno bipartito.
Antón Bahamonde escribe en El País un espléndido artigo: Una oportunidad perdida



Y si cabe añadir, siempre dejará una profunda huella, más nostalgia y romanticismo, porque cualquier tiempo pasado siempre fue mejor en una Galicia que hoy se hermana con una Baviera inexpugnablemente conservadora.
A min paréceme que o de dar un paso atráis para coller pulo está xustificado sempre e cando ese paso non nos faga ir de cu, que vén a ser a impresión que eu teño a día de hoxe. E de reflexións xa vou indo un pouco canso. A derradeira para Simplicius, non estamos en Baviera, moitos están en babia.
Eu tamén vou canso de reflexións. É tempo de tomar determinacións e a única agora é que rematen de marchar XA. O eleitorado foi claro: Non somos Anjo Quintana. Quintanic dimisión. E que leve con él a uns cantos dos seus burrócratas inoperantes (cando menos a Fernando Blanco, o viraventos ese).
Eólicos indiscriminados, canteiras no Courel, defensa do modelo ENCE, apoio incondicional a REGANOSA, modelo acuícola destructivo. Nestas cousas tomou este goberno parte activa. Lasitude ante as transgresións medio ambientais, ordenación do territorio, lei do litoral, revitalización do rural...estes son as suas sonadas omisións.
Declaradamente, non tomaron partido polo medio ambiente: Quedáronse como sempre ao marxe do progreso e afondaron un pouco mais no atraso deste país.
A la hora de hacer esa valoración, pensaba nada más en el motivo por el que caemos en bavia y me acordaba del desolado cierre de campaña en minoría de minorías y porque esa musiquilla popular nunca me supo levantar.
Mirando hacia atrás y sin recular demasiado hasta Gonzalez Laxe, nos ponemos a reflexionar y hasta es posible que después de algún tiempo nos demos cuenta, al margen de lo que hicieron u omitieron, que el bipartito considerado como unión legal se ha mantenido a flote durante cuatro años ininterrumpidos como una alternativa viablemente romántica.
Por eso es importante la lección aprendida y asumir que se ha de aprovechar al máximo y dado a que es fugazmente efímera y pasajera en la historia de la democracia parlamentaria una ocasión pérdida como la pasada.
Y lo digo gratuitamente, porque a mí me fue igualmente de peor con este matrimonio como a los demás que quisimos y nos quedamos con la ilusión truncada.
Ya va siendo hora de que alguien nos hable un poco de las fechorías del CABRERO. Luz y taquígrafos, como diría Doña Esperanza, es lo que falta en nuestro Concello, cabreros y cabreras ya tenemos suficentes